«Εγκαταλείψτε τον σταθμό του ΜΕΤΡΟ ΤΩΡΑ!»

Ή αλλιώς πώς μπορείς να πάθεις ανακοπή καρδιάς, μόλις έχεις ακυρώσει το εισιτήριο και περπατάς αμέριμνος για τον προορισμό σου.

Ηταν ένα απόγευμα του Φεβρουαρίου, με τον κόσμο να ξεχύνεται από τα βαγόνια του συρμού, να γεμίζει τις σκάλες και να ετοιμάζεται να περάσει τις μπάρες, για να βγει από τον υπόγειο στην επιφάνεια, στα φώτα της πόλης.

Αλλοι έψαχναν να βρουν την ηλεκτρονική τους κάρτα κι άλλοι πως να «κολλήσουν» πίσω από κάποιον, προκειμένου να περάσουν ελεύθερα, τζάμπα και μάγκικα δίχως να τους τσακώσει κανένας.

Μικροί, μεγάλοι και μεσήλικες. Παιδιά, γυναίκες, άντρες.

Μελαχρινές, ξανθές, καστανές, με μακιγιάζ ή άνευ, σικάτες ή χωρίς στυλ, αδύνατες, παχιές, με τσάντες και ταγάρια, με χονδροπάπουτσα ή τακούνια, με φίλες και φίλους ή μόνες πήγαιναν…

Ετσι και οι άνδρες από την άλλη, οι περισσότεροι με σακάκια και παντελόνια, διαφορετικών αποχρώσεων, από ύφασμα ή τζιν, με πουκάμισα ή μπλούζες, ελάχιστοι με κουστούμια… βάδιζαν.

Τα παιδιά πιασμένα από τη μάνα ή τον πατέρα και με το δάχτυλο στη μύτη για τη μύξα, όχι βέβαια όλα τους, έτρεχαν και μιλούσαν… στη γλώσσα τους.

Εκεί μέσα σε αυτήν την καθημερινότητα, με όλους τους τύπους των ανθρώπων, τους χαρακτήρες και τις ηλικίες του, τη φαινομενικά ήσυχη ατμόσφαιρα έσπασε ένα «πολεμικό» μήνυμα από μεγάφωνο:

Εγκαταλείψτε τώρα όλοι τον σταθμό, κλείνει!!!

Ακούστηκε βροντερά… Εξήγηση για το «γιατί», δεν δόθηκε. Επαναλήφθηκε άλλη μία ή δυο φορές, στο ίδιο μοτίβο, με την ίδια δύναμη.

Το αποτέλεσμά του… εκπληκτικό:

Προκλήθηκε πανικός:

Πολλοί από τους πολίτες έτρεξαν, παίρνοντας στην αγκαλιά τα παιδιά όσοι από αυτούς είχαν. Κάποιοι ηλικιωμένοι ακινητοποιήθηκαν, γυρεύοντας κάποιον να στηριχτούν. Και κάποιοι άλλοι επιτάχυναν όσο μπορούσαν το βήμα τους.

Το ποδοπάτημα απείχε μια τρίχα, ενώ η πιθανότητα για ένα καρδιακό ή εγκεφαλικό επεισόδιο δεν ήθελε και πολύ χρόνο, για να εκδηλωθεί σε ευπαθείς ομάδες.

Συνωστισμός στις σκάλες και για αυτούς που έφευγαν από τον σταθμό και για αυτούς που έμπαιναν…

Καμία εξήγηση δεν είχε δοθεί όλες αυτές τις στιγμές ταλαιπωρίας και αγωνίας στους βαριά φορολογημένους πολίτες γιατί έπρεπε να σπεύσουν σε χρόνο ρεκόρ να εγκαταλείψουν τον σταθμό.

Μέτραγε όμως η ατμόσφαιρα, που δημιουργήθηκε στον υπόγειο, από τις αρχές της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Δεν είχε σημασία αν θα έφευγες σώος από εκεί αλλά να έφευγες με όποιο κόστος.

Κι όσο για το γιατί; Τι σε νοιάζει; Σιγά μη σου πούμε κιόλας.

Το «ασύμμετρο» μέτρο ελήφθη στα ξαφνικά, επειδή από τον σταθμό… είχε περάσει λίγη ώρα πριν μια διαδήλωση!

Κι αυτό το έμαθες όταν πήγες στο σπίτι σου, χωρίς πανικό, αλλά με ψυχραιμία, γιατί διαδηλωτές δεν είδες πουθενά, ούτε αστυνομικούς, ούτε κλεισμένους δρόμους, ούτε κορδέλες.

Κι αν έζησες να σε κυνηγούν; Δικό σου πρόβλημα.

Κι αν βρέθηκες σε μια δυστοπία, σαν αυτές του σινεμά με τους βιολογικούς πολέμους, δικό σου πρόβλημα.

Κι αν πάθαινες καρδιά; Δικό σου πάλι το πρόβλημα.

Το θέμα ήταν να κλείσει ο σταθμός. Εγινε;

Ε, μην έχεις κι απορίες… Θα σου δώσουμε και λογαριασμό γιατί κλείσαμε το μετρό; Ελα τώρα που έχεις κι απαιτήσεις… Ποιος είσαι εσύ;

ΕΓΚ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.